Wskazówki techniczne zawarte w niniejszym artykule dotyczą komunalnych i przemysłowych instalacji centralnego ogrzewania na gorącą wodę, o temperaturze roboczej do 100°C.
W tych instalacjach (w odróżnieniu od instalacji parowych i na wodę przegrzaną potencjalne dysfunkcje i uszkodzenia powodowane przez brak właściwego uzdatniania wody i błędów związanych z łącznikami rurowymi są często niedoceniane. Niestety, wynikiem tego jest niemal zawsze uszkodzenie kotła i całej instalacji.
W instalacjach c.o. można stwierdzić:
– defekty przegrzewania powierzchni wymiany ciepła, wskutek izolacji cieplnej spowodowanej przez osady kamienia kotłowego na stronie wodnej;
– korozję wynikającą z obecności tlenu;
– korozję powodowaną przez osady spodnie;
– korozję wskutek prądów błądzących (bardzo rzadko);
– prądy kwasowe, rozproszone i zlokalizowane (wskutek agresywności wody o pH < 7).
Osady kamienia kotłowego
Tworzenie się kamienia kotłowego następuje, ponieważ w trakcie podgrzewania wody wodorowęglany wapnia i magnezu rozpuszczone w wodzie podlegają przemianie chemicznej.
Wodorowęglan wapnia ulega przemianie do węglanu wapnia, wody i bezwodnika węglanowego, podczas gdy wodorowęglan magnezu przechodzi w wodzian magnezu i bezwodnik węglanowy.
Wodorowęglan wapnia Ca (HCO3)2—> wzrost temperatury —>CaCO3+H2O+CO2
Wodorowęglan magnezu Mg (HCO3)2—> wzrost temperatury —>Mg (OH)2+ 2CO2
Węglan wapnia oraz wodzian magnezu wytrącają się, formując przylegający i zwarty, nierozpuszczalny osad (kamień kotłowy), o dużej izolacyjności cieplnej: współczynnik wymiany ciepła dla warstwy kamienia kotłowego o grubości 3 mm jest taki sam, jak płyty stalowej o grubości 250 mm.
Aby przeczytać cały artykuł kliknij na link poniżej:
